Page images
PDF
EPUB

Sire Simond de Mountfort hath swore bi ys chyn,
Hevede he nou the Erl of Waryn,
Shulde he never more come to is yn,
Ne with shelde ne with spere ne with other gyn,

To help of Wyndesore.
Richard, &c.

Sire Simond de Mountfort hath swore bi ys cop,
Hevede he nou here Sire Hue de Bigot,
Al he shulde quite here twelfmoneth scot,
Shulde he never more with his fot pot,

To helpe Wyndesore.
Richard, &c.

Be the luef, be the loht, Sire Edward,
Thou shalt ride sporeless on thy lyard,
Al the ryhte way to Dovere ward;
Shalt thou never more breke foreward,

Ant that reweth sore :
Edward thou dudest ase a shreward,

Forsoke thyn emes lore.
Richard, thah thou be ever trichard,

Trichen shalt thou never more.

3. The following extracts are from the great political poem written after the Battle of Lewes in defence of Simon de Montfort and of the principles of the baronial party. (Polit. Songs, 72 seq.)

Benedicat dominus Simoni de Monte-Forti,
Suis nichilominus natis et cohorti.
Qui se magnanimiter exponentes morti
Pugnaverunt fortiter,
Sed hanc videns populi Deus agoniam,
Dat in fine sæculi novum Matathiam,
Et cum suis filiis zelans zelum legis,
Nec cedit injuriis nec furori regis.
Seductorem nominant Simonem atque fallacem,
Facta sed examinant probantque veracem.

vv. 65-8o.

Comitis devotio sero deridetur,
Cujus cras congressio victrix sentietur.
Lapis hic ab hostibus diu reprobatus
Post est parietibus duobus aptatus.
Angliæ divisio desolationis
Fuit in confinio, sed divisionis
Affuit præsdio lapis angularis,
Symonis religio sane singularis.
Fides et fidelitas Symonis solius
Fit pacis integritas Angliæ totius,

vv. 259–268.
Commodum si proprium comitem movisset,
Nec haberet alium zelum, nec quæsisset,
Toto suo studio reformationi
Regni

ad ditationem Filiorum tenderet, et communitatis Salutem negligeret, &c.

vv. 325-332. Non sic venerabilis Simon de Monte-forti, Qui se Christo similis dat pro multis morti : Ysaac non moritur cum sit promptus mori; Vervex morti traditur, Ysaac honori. Nec fraus nec fallacia comitem promovit, Sed divina gratia, quæ quos juvet novit.

vv. 345-349. En radicem tangimus perturbationis. Rex cum suis voluit ita liber esse;

et habere
Regni cancellarium thesaurariumque,
Suum ad arbitrium voluit quemcunque
Et consiliarios de quacunque gente,
Et ministros varios se præcipiente,
Non intromittentibus se de factis regis
Angliæ baronibus, vim habente legis
Principis imperio, et quod imperaret
Suomet arbitrio singulos ligaret.

vv. 485-504. Baronum pars igitur jam pro se loquatur. Quæ pars in principio palam protestatur

Quod honori regio nichil machinatur;
Vel quærit contrarium, immo reformare
Studet statum regium et magnificare ;
Sicut si ab hostibus regnum vastaretur,
Non sine baronibus tunc reformaretur,
Quibus hoc competeret atque conveniret.

Regis adversarii sunt hostes bellantes,
Et consiliarii regi adulantes,
Qui verbis fallacibus principem seducunt,
Linguisque duplicibus in errorem ducunt.

vv. 533-550.
Non omnis arctatio privat libertatem,
Nec omnis districtio tollit potestatem.
Ad quid vult libera lex reges arctari ?
Ne possint adultera lege maculari.
Et hæc coarctatio non est servitutis,
Sed est ampliatio regiæ virtutis.

Omnium principium non potest peccare ;
Non est impotentia, sed summa potestas,
Magna Dei gloria magnaque majestas.

Ergo regi libeat omne quod est bonum,
Sed malum non audeat : hoc est Dei donum.
Qui regem custodiunt ne peccet temptatus,
Ipsi regi serviunt, quibus esse gratus
Sit, quod ipsum liberant ne sit servus factus.

vv. 667-69i.
Si princeps amaverit, debet reamari;
Si recte regnaverit, debet honorari ;
Si princeps erraverit, debet revocari,
Ab hiis, quos gravaverit injuste, negari,
Nisi velit corrigi ; si vult emendari,
Debet ab hiis erigi simul et juvari.

vv. 729-734. Si solus (rex] elegerit, facile falletur, Utilis qui fuerit a quo nescietur. Igitur communitas regni consulatur, Et quid universitas sentiat sciatur, Cui leges propriæ maxime sunt notæ.

Nec cuncti provinciæ sic sunt idiotæ,
Quin sciant plus cæteris regni sui mores,
Quos relinquunt posteris hii qui sunt priores.

Ex hiis potest colligi quod communitatem
Tangit quales eligi ad utilitatem
Regni recte debeant ; qui velint et sciant
Et prodesse valeant, tales regis fiant
Et consiliarii et coadjutores.

vv. 763-78I.
Nec libertas proprie debet nominari,
Quæ permittit inscie stultos dominari :
Sed libertas finibus juris limitetur,
Spretisque limitibus error reputetur.
Ergo regis ratio de suis subjectis,
Suomet arbitrio quorum (? quocum) volunt vectis,
Per hoc satis solvitur, satis infirmatur.

vy. 833–841.

Legem quoque dicimus regis dignitatem
Regere : nam credimus esse legem lucem,
Sine qua concludimus deviare ducem,
Lex qua mundus regitur atque regna mundi
Ignea describitur ; quod sensus profundi
Continet mysterium : lucet, urit, calet.

Ista lex sic loquitur, 'per me regnant reges, Per me jus ostenditur hiis qui condunt leges.'

Dicitur vulgariter, ut rex vult, lex vadit :' Veritas vult aliter, nam lex stat, rex cadit.

vv. 848–872.

Ex prædictis omnibus poterit liquere,
Quod regem (?) magnatibus incumbit videre
Quæ regni conveniant gubernationi,
Et pacis expediant conservationi ;
Et quod rex indigenas sibi laterales
Habeat, non advenas, neque speciales,
Vel consiliarios vel regni majores,
Qui supplantant alios atque bonos mores.

vv. 951-958.

4. The following are extracts from a song (Polit. Songs, 125), written immediately after the Battle of Evesham :

Chaunter m'estoit, mon cuer le voit, en un dure langage.
Tut en plorant fust fet le chaunt de nostre duz baronage,
Que pur la pees, si loynz apres se lesserent detrere,
Lur cor trencher e demembrer, pour salver Engleterre.

Ore est ocys la flur de pris, qe taunt savoit de guere,
Ly quens Montfort, sa dure mort molt emplorra la terre.

Mes par sa mort le quens Montfort conquist la victorie,
Come le martyr de Caunterbyr finist sa vie ;
Ne voleit pas li bon Thomas qe perist seinte Eglise,
Ly quens auxi se combati, e morust sauntz feyntise.

Ore est ocys, &c.
Sire Hue le fer, ly Despencer, tresnoble justice,
Ore est a tort lyvre a mort, a trop male guise.
Sire Henri, pur veir le dy, fitz le quens de Leycestre,
Autres assez, come vus orrez, par le quens de Gloucestre.

Ore est ocys, &c.

Sire Simoun, ly prodhom, e sa compagnie,
En joie vont en ciel amount, en pardurable vie.
Mes Jhesu Crist, qe en croyz se mist, Dieu en prenge cure,
Qe sunt remis, e detenuz en prisone dure.

Ore est ocys la flur de pris, qe taunt savoit de guere,
Ly quens Montfort, sa dure mort molt emplorra la terre.

5. The following is a fragment of an office in memory of Simon de Montfort, which concludes the MS. containing the account of his miracles, published with the Chronicle of Rishanger by Mr. Halliwell for the Camden Society. It may be compared with the longer fragment in Appendix IV.

Anno Domini M.cc.lx.v. octavo Symonis Montisfortis sociorumque ejus, pridie nonas Augusti.

Salve, Symon Montis-Fortis,

Totius flos militiæ,
Duras pænas passus mortis,

Protector gentis Angliæ.

« PreviousContinue »