Page images
PDF
EPUB

L

ΑΝΤΙΓΟΝ Π.

555 καλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δ ̓ ἐγω ̓δόκουν φρονεῖν. ΙΣΜΗΝΗ.

καὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ ̓ξαμαρτία.
ΑΝΤΙΓΟΝ II.

θάρσει. σὺ μὲν ζῇς, ἡ δ ̓ ἐμὴ ψυχὴ πάλαι
τέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν

ΚΡΕΩΝ.

ὠφελεῖν.

560

τω παῖδέ φημι τώδε τὴν μὲν ἀρτίως 560 ἄνουν πεφάνθαι, τὴν δ ̓ ἀφ ̓ οὗ τὰ πρῶτ ̓ ἔφυ.

ΙΣΜΗΝΗ.

οὐ γάρ ποτ ̓, ὦναξ, οὐδ ̓ ὃς ἂν βλάστῃ μένει νοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλ ̓ ἐξίσταται.

V. 561. βλάστῃ ex couiectura Martini restitui. Vulgo βλαστῇ·

tem conscisceres. Cfr. v. 58. sqq. De ni praepositione vide Matth. §. 586.γ. et Platon. Synpos. p. 213. ἐπὶ ῥητοῖς εἰςίω ἢ μή; Alii tamen longe aliter haec explicant. Mecum videtur consentire Scholiasta, haec adnotans : οἷον προεῖπόν σοι τὰς ἐσομένας τιμωρίας ἐν τῇ παραβάσει. Cetera quae addit aliena sunt.

V. 555. καλῶς —φρονεῖν] Manifestum est τοῖς τοῖς δὲ ablativos instrumenti esse, referendos ad nomen λόγοις, ita ut hoc dicat Antigona: tu tibi videbare recte sentire dicendo vivendum nobis potius esse neglecta ad versus mortuos pietate, quam violata lege Creontis turpiter o be und um ; ego contra mihi videbar recte sentire dicendo obeundum potius neglecta lege Creontis, quam vivendum turpiter esse violata adversus mortuos pietate. Quod quum dicit, hoc simul ostendit, sibi moriendum, Ismenae vivendum esse. Ceterum noli putare σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δ ̓

ἐγὼ idem valere atque σὺ τοῖς μέν, τοῖς δ ̓ ἐγώ, quod ipsum metri causa poni potuit; sed τοῖς, primo loco positum, proxime hic quidem ad significationem pronominis τούτοις accedit, ut sit τοῖς σοῖς λόγοις.

V. 556. καὶ μὴν ἴση ἡ ξαμαρτία] Scholiasta: ὅτι σὺ μὲν ἔπραξας, ἐγὼ δὲ συνᾔδειν.

V. 557 sq. Schol.: ἡ δ ̓ ἐμὴ— τέθνηκεν· οἷον προηκάμην τὸ ζῆν, βοηθῆσαι βουλομένη τῷ ἀδελφῷ. Mirum est a quoquam probari hanc interpretationem potuisse. Nemo non perspexisset sensum huius loci, si scripsisset poeta: ὥςτε τοῖς ζῶσι μηκέτ' ὠφελεῖν, ita ut vivis nihil iam utilis sim. Idem autem significavit iis verbis, quae posuit. Nam mortuis necessario incipit utilis esse, qui vivis esse desierit. Exempla verbi ὠφελεῖν cum dativo iuncti attulit plura Matth. §. 391.

V.559. τω παῖδε] Vide ad 0. C. 1658. De locutione τω παὶδε τὴν μὲν monitum ad v. 21 sq. V. 561 sq. οὐ γάρ ποτ'

ΚΡΕΩΝ.

σοὶ γοῦν, ὅθ ̓ εἵλου ξὺν κακοῖς πράσσειν κακά, 565

ΙΣΜΗΝΗ.

τί γὰρ μόνῃ μοι τῆςδ ̓ ἄτερ βιώσιμον ;
ΚΡΕΩΝ.

565 ἀλλ ̓ ἥδε μέντοι μὴ λέγ ̓· οὐ γὰρ ἔστ ̓ ἔτι. ΙΣΜΗΝΗ.

ἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου : ΚΡΕΩΝ.

ἀρώσιμοι γὰρ χατέρων εἰσὶν γύαι.

ΙΣΜΗΝΗ.

οὐχ ὥς γ ̓ ἐκείνῳ τῇδέ τ ̓ ἦν ἡρμοσμένα. 570

ΚΡΕΩΝ.

κακὰς ἐγὼ γυναῖκας υἱέσι στυγῶ.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ.

570 ὦ φίλταθ ̓ Αἵμων, ὥς σ ̓ ἀτιμάζει πατήρ. ΚΡΕΩΝ.

ἄγαν γε λυπεῖς καὶ σὺ καὶ τὸ σὸν λέχος.

Ceterum Boeckhius ex Plutarcho et Gregorio Cor. pro οὐ γάρ ποτ' rescribendum ἀλλ ̓ οὐ γὰρ putat.

V. 570. Cum Boeckhio et Suevernio ex plurium codd. auctoritate hunc versum Antigonae tribui, vulgo Ismenae tributum.

ἐξίσταται] Scholiasta hos versus male sic interpretatur, quasi corrigi Ismene perversitatem mentis infortunio dicat. Hoc illa dicit, etiam qui ante recta mente usi sint, rebus adversis perturbatos prava consilia sequi. HERM.

V.563. ξὺν κακοῖς] Gl. σὺν τῇ ἀδελφῇ. De plurali vide ad 10.

V. 565. ἀλλ ̓ ἥδε μέντοι μὴ λέγ] De ἥδε vide Matth. §. 280. et Seidl. ad Eur. El. 657.

V. 566. Schol.: νυμφεῖα· ἀντὶ τοῦ τὴν νύμφην. Vide Porson. ad Eur. Or. 1051.

V. 567. ἀρώσιμοι—γύαι] Vide Elmsl. ad Eur. Heracl. 839. et Matth. §. 117. De toto versu

confer O. R. 1185. et 1232 sq. cum notis nostris. Schol.: άρώσιμοι· παιδοποιήσιμοι, εὐγεώργητοι.

V.569. οὐχ ῶς γ' — ἡρμας σμένα] Hoc dicit Ismena: sed non exstant qui ita secum coniuncti sint, ut Haemon et Antigona. Vide Matth. §. 297. not. 2. De plurali participii confer 576. δεδογμένα.

V. 569. κακὰς στυγῶ] De dativo confert Neuius Hom. II. η, 21: Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην. 9, 204: σὺ δέ σφίσι βούλεο νίκην.

v.571. ἄγαν γε λυπεῖς

etc.] Nimis tu molesta mihi cum nuptiis tuis. Cfr.

es

ΧΟΡΟΣ.

ἦ γὰρ στερήσεις τῆςδε τὸν σαυτοῦ γόνον ;

ΚΡΕΩΝ.

̔́Αιδης ὁ παύσων τούςδε τοὺς γάμους ἔφυ.

ΧΟΡΟΣ.

δεδογμέν ̓, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.
ΚΡΕΩΝ.

575

575 καὶ σοί γε καμοί. μὴ τριβὰς ἔτ ̓, αλλά νιν κομίζετ ̓ εἴσω, δμῶες· εὖ δὲ τάςδε χρὴ γυναῖκας εἶλαι, μηδ ̓ ἀνειμένας ἐᾶν. φεύγουσι γάρ τοι χοὶ θρασεῖς, ὅταν πέλας 550 ἤδη τὸν Αιδην εἰςορῶσι τοῦ βίου.

V. 572. Invitis libris Choro assignavi cum Boeckhio hunc versum, male vulgo Ismenae assignatum, a qua dici non potuit post ea, quae iam v. 566. posuit.

V. 574. Auctoritatem secutus cod. Aug. hunc versuna cum Boeckhio Choro tribui. Vulgo Ismenae tribuitur.

V.576. εὖ δὲ τάςδε χρὴ γυναῖκας εἶναι, μηδ ̓ ἀνειμένας ἐᾶν ex Dindorfii coniectura scripsi. Libri ἐκ δὲ τοῦδε χρὴ γυναῖκας εἶναι τάςδε, μηδ ̓ ἀνειμένας. Quam ineptissimam scriptuesse satis docuit Dindorfius in Adnotat. in Soph. tragg. Oxon. 1836. editis p. 206 sq.

ram

Αi. 589: ἄγαν γε λυπεῖς. Similiter supra ἀνιαρῶς λέγεις v. 316. dictum. Denique de καὶ σὺ καὶ etc. cfr. Ai. 1147: nai oè nai τὸ σὸν λάβρον στόμα, ut alia plurima eiusdem generis omittam.

V. 574. δεδογμέν] De plurali vide Matth. §. 443. 1, de omisso ἐστὶν eundem §. 559. not.

V.575. καὶ σοί γε καμοί] Hoc dicit: ut tibi quidem videtur a me decretum esse, ita mihi videtur, i. e. decrevi utique quod tibi videor decrevisse. Acerbe dixit, ut iratus et moram inique ferens.

Ibid. μὴ τριβὰς ἔτ ̓] 1. e. μὴ τριβάζετε ἔτι, μηκέτι τριβὰς ποιεῖσθε. Adscripserunt editores Aristophan. Acharn. 351: μή μοι πρόφασιν. Vesp. 1174: μή μοί γε μύθους. Ex Latinis scripto

Soph. Trag. Vol. I. Sect. IV.

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

ΧΟΡΟΣ.

(στροφή α)

590 Εὐδαίμονες, οἷσι κακῶν ἄγευστος αἰών. οἷς γὰρ ἂν σεισθῇ θεόθεν δόμος, ἄτας οὐδὲν ἐλλείπει γενεᾶς ἐπὶ πλῆθος ἕρπον· 585 ὁμοῖον ὥςτε ποντίαις

οἶδμα δυςπνόοις ὅταν

585. Θρήσσῃσιν ἔρεβος ὕφαλον ἐπιδράμῃ πνοαῖς, κυλίνδει βυσσόθεν κελαινὰν

590

V. 583 sq. ποντίαις οἶδμα cum Hermanno scripsi. Libri ποντίας ἁλὸς οἶδμα, nisi quod La sec. m. ποντίαις pro ποντίας

habet.

V. 580-619. Chorus quum imminere iam mortem Antigonae vidisset, de misera totius Labdacidarum gentis sorte recordatus, si qui semel mala experti sint divinitus immissa, eorum omnes posteros a dis agitari calamitatibus queritur. Ita et ceteros omnes, qui absumti sint, Labdacidas a stirpe vexatos malis esse, et extremam iam gentis illius subolem deo volente misere perdi. Iovis autem potestatem neminem posse mortalium superare, neque unquam id usu venturum esse, quisquam calamitatem fatalem effugiat; homines enim saepe ea spe, fore, ut expertes calamitatis sint, ad prava consilia induci, neque inductos se prius sentire, quam in summum discrimen vocati sint; solere enim malum facinus videri bonum ei, cuius mentem in perniciem agere deus velit, ita ut per brevissimum tempus expers calamitatis sit.

ut

V. 580. εὐδαίμονεςών] Felices, qui nihil unquam mali experti sunt. Sequentium sensus est: nam quibus semel aliquid mali a dis immissum erit, etc. De sententia conferatur Eur. El. extr.: χαίρετε' χαίρειν δ ̓ ὅςτις δύναται καὶ ξυντυχίᾳ μήτινι

κάμνει θνητῶν, εὐδαίμονα πράσσει. De locutione κακῶν ἄγευστος vide Platon. de Rep. p. 576: ἐλευθερίας δὲ καὶ λίας ἀληθοῦς τυραννικὴ φύσις ἀεὶ ἄγευστος.

V. 581 sq. ἄτας οὐδὲν ἐλλείπει] Neuius adscripsit Aristid. de societ. p. 502: οὐδὲν αἰσχύνης ἐλλείπει.

V. 582. γενεᾶς ἐπὶ πλῆ· θας] Proprie usque ad expletam gentem, i. e. usque ad extremam gentis subolem. Similiter Philoct. 722: πλήθει πολλῶν μηνῶν, expletis multis mensibus. De ἕρπον cum οὐdev iuncto, quum deberet ad aras referri, vide ad v. 296. V. 583

588. ὁμοῖον ἀκταί] Sensus hic est: similiter atque fluctus, quum vehementibus ventis Thraciis, qui mari incubuerunt, excitatus tenebras marinas percurrerit, evolvit ex fundo nigras arenas et turbulentas, ut litora fragoribus nent. Tertium comparationis hoc est: si qua gens malis divinitus immissis vexari coeperit, eius omnis posteritas exercetur calamitatibus, quemadmodum, quum mare procellis agitatum erit, imus

reso

θῖνα καὶ δυςάνεμον,

στόνῳ βρέμουσι δ ̓ ἀντιπλῆγες ἀκταί.
(ἀντιστροφὴ α.)

ἀρχαῖα τὰ Λαβδακιδᾶν οἴκων ὁρῶμαι 590 πήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντ ̓, οὐδ ̓ ἀπαλλάσσει γενεὰν γένος, ἀλλ ἐρείπει θεῶν τις, οὐδ ̓ ἔχει λύσιν. νῦν γὰρ ἐσχάτας ὑπὲρ

595

V. 590. φθιτῶν ex Hermanni coniectura posui. Libri φθι

μένων.

Verba

eius fundus perturbatur.
ὁμοῖον ὥςτε eodem modo Eur.
Or. 697. usurpata sunt. Nomen
δυςάνεμον recte explicat Scho-
liasta: τὴν ὑπὸ ἀνέμων ταρα-
χθεῖσαν. Similiter supra 358.
δύςυμβρα dictum est. De δὲ
particulae positu vide Elmsl. ad
Eur. Bacch. 165.

V. 585. ἔρεβος ὕφαλον] 1. e. τὸ μέλαν τῆς θαλάσσης βάθος. IACOBS.

locu

V. 589 sq. ἀρχαῖα πίπτοντ ̓ ] Vel sponte apparet nomen ἀρχαῖα non tam adiectivi quam adverbii vice hic fungi, sic ut idem sit atque ἐξ ἀρχῆς, et adiectivum φθιτῶν cum Λαβδακιδᾶν coniungendum esse, tionemque πήματα ἐπὶ πήμασι πίπτειν significare mala malis succedere, coll. Matth. §. 403. a. Itaque sensus est: a principio Labdacidarum gentis mala mortuorum malis successisse video, i. e. quot ex Labdacidarum gente adhuc occiderunt, eos omnes video miseros fuisse, ita ut mala malis exciperentur. Nomen οἶκοι de gente dici iam ad Phil. 179.

[blocks in formation]

verbo ἐρείπει usus est, gentem Labdacidarum cum arbore comparans, quae a deo deiiciatur.

V. 592. οὐδ ̓ -λύσιν] Hermanno cum aliis subiectum τὰ πήματα videtur, mihi nomen γενεά, quod modo positum est supplendumque etiam ad ἐρείπει est. Valet autem λύσιν ἔχει sc. πημάτων idem atque λύεται πημάτων.

V. 593–597. vvv y à ọ —'Eρινύς] Nunc enim extrema super radice quae dispersa fuit lux in Oedipi domo, eam rursus cruenta inferorum deorum demetit falx, orationisque amentia et animi furor.

Et ita fere Scholiasta: νῦν γὰρ ὅπερ ἐτέτατο φάος καὶ σωτηρία ἐν τοῖς οἴκοις τοῦ Οἰδίποδος ἐσχάτης ὑπὲρ ῥίζης, ἀντὶ τοῦ ὅπερ ἔβλαστεν ἄνω τῆς ῥίζης, θάνατος καταλαμβάνει. Comparat poeta gentem Labdacidarum cum arbore deiecta, cuius una relicta radix sit, ex qua nova arbor efflorescere possit. Radice illa significat Antigonam, ex qua laeta fuerit spes, fore, ut cum Haemone, cui desponsata erat, nuptiis coniuncta novum genus renasceretur. Etiam extremam illam radicem exstirpari iam a deo propter dementiam Antigonae ait. V. 593 sq. ἐσχάτας ὑπὲρ ῥίζας] Perapte sic Sophocle

« PreviousContinue »