Page images
PDF
EPUB

615

635 τούτου γαρ ούνεκ' άνδρες εύχονται γονας

κατηκόους φύσαντες εν δόμοις έχειν,
ως και τον εχθρών ανταμύνωνται κακούς,
και τον φίλον τιμώσιν εξ ίσου πατρί.

όστις δ' ανωφέλητα φιτύει τέκνα, 640 τί τόνδ' άν είποις άλλο πλήν αυτω πέδας

φύσαι, πολύν δε τoίσιν εχθροίσιν γέλων ;
μή νύν ποτ', ώ παϊ, τας φρένας γ' υφ' ηδονής
γυναικός oύνεκ' εκβάλης, ειδως, ότι

ψυχρoν παραγκάλισμα τούτο γίγνεται, 645 γυνή κακή ξύνευνος εν δόμοις. τί γαρ

γένοιτ' άν έλκος μείζον ή φίλος κακός;
αλλά πτύσας ώςεί τε δυσμενή μέθες
την παϊδ' εν Αιδου τήνδε νυμφεύειν τινί.

650

V. 640. Ex scholiis recepi πίδας. Vulgo πόνους. Vide Com ment. meam de Schol. in Soph. tragg. auctoritate p. 17 sq. V. 642. Quum y', quod Brunckius addidit

, in uno Par. T. legatur, Hermannus suspicatur Sophoclem após ridovñs scripsisse; de quo usu praepositionis após vide ad v. 51. Mihi quidem valde displicet hic yè particula.

sunt.

όπισθεν, οίον της πατρώας tem sibi excuti pati, vide γνώμης πάντα είναι δεύτερα: ad 0. C. 630, ubi similia adlata οίον χρή την πατρώαν πράττοντα γνώμην περί των άλλων V. 644. Schol. : παραγκάουδένα λόγον έχειν· ασφαλώς λισμα φίλημα, στέργηθρον, δε προςέθηκε το πάντα, μη κοινώνημα, παρακοίμημα, πεάρα εκ τού παιδος υπαντηθή, ριπλοκή. De τούτο vide Μatth. ότι πλην των χρησίμων. 8. 472. 2. e.

V. 637. τον εχθρον αν - V. 646. έλκος] Dolor, ut ταμ. κακοίς ] De locutione Aesch. Ag. 641 : πόλει μεν έλconferunt Thucyd. Ι, 42: άξι- κος εν το δήμιον τυχεϊν. Η eούτω τοϊς ομοίοις ημάς αμύ- sychius: έλκη, λύπαι. ERF. νεσθαι. Soph. Ο. C. 873: φρο- V. 647. Schol.: πτυσας κανούσ', ότι έργοις πεπονθως δή- ταπτύσας, εν ουδενί λόγω θέμασίν σ' αμύνομαι.

μενος, καταφρονήσας. De ωςεί V. 640. Schol.: πόνους" γρ. τε, verbo non adiuncto, confert πέδας, ίν' ή εμπόδιον, δεσμούς, Neuius Ηom. II. λ, 474. π, 192. κώλυμα του πράττειν & βού- τ, 366, ψ, 598. Οd. ξ, 254. ρ, 111. λεται.

Pindar. Pyth. I, 44. IV, 112. V. 642. υφ' ηδονής] Ρrae De μέθες idem adhibet EΙ. 647. voluptate sive propter vo- V. 648. νυμφεύειν τινί] luptatem. Vide ad 221 sq. De Νυμφεύειν τινί quanquam vulgo Iocutione τας φρένας εκβάλλειν, significat uxorem dare alimentem abiicere, sive men- cui, tamen quum alibi tum hic

655

έπει γαρ αυτήν είλον εμφανώς εγω 650 πόλεως απιστήσασαν εκ πάσης μόνην,

ψευδή γ' εμαυτόν ου καταστήσω πόλει,
άλλα κτενώ. προς ταύτ' εφυμνείτω Δία
ξύναιμον' ει γαρ δη τα γ' εγγενή φύσει

άκοσμα θρέψω, κάρτα τους έξω γένους. 660 655 εν τοις γαρ οικείοισιν όστις έστ' ανήρ

χρηστος, φανείται καν πόλει δίκαιος ών.
όστις δ' υπερβας ή νόμους βιάζεται,
ή τουπιτάσσειν τοις κρατύνουσιν νοεί,
ουκ έστ' επαίνου τούτον εξ εμού τυχεϊν. 665

V. 658. κρατύνουσιν νοεϊ ex Dindorfii coniectura scripsi, postulante quodammodo codice La, qui a prima manu habet κρατ. oύσιν νοεί. Vulgo κρατούσιν εννοεί.

[ocr errors]

non

et infra 816. 'Αχέροντα νυμφεύσω multo minus sibi in alienos anivalet uxorem dari alicui, madvertere liceat, quum is denisive nubere alicui. Similis que, qui severus etiam in suos usus est verbi τυμβεύειν, de quo sit, laudem iustitiae a civibus convide ad v. 875.

sequatur. V. 650. απιστήσασαν] Vi- V. 657 sqq. όςτις δ' etc.) de ad v. 219.

Inde ab hoc loco incipit ostenV. 651. ψευδή γ' εμ. etc.] dere Creon, cur eiusmodi deliSimiliter Xen. An. VII, 7, 24: ctum, quod commisisse Antigoτο δε μέγιστον (sc. έδόκει μοι nam constabat, inultum relinqui είναι σοι) μηδαμώς άπιστον non debeat. Dicit enim hoc: σαυτόν παταστήσαι ότι λέγοις. decet autem quem

V. 652. προς ταύτ etc.] quam aut leges violare Verba προς ταύτ' ξύναιμον aut imperare regnantibus hoc sensu dicta: nihil curans, velle (i. e. convenit autem sequod cognata mihi est. verum me esse in eos, qui aut

V. 652 sq. Δία ξύναιμον] leges violare aut imperare regnanSchol. min. : τον έφορον της tibus velint), sed quem civiσυγγενείας. Ιdem dicitur ομό- tas regem fecerit, ejus γνιος. Vide ad 0. C. 1328.

imperium aequum et ini-, V. 653 sq. ει γαρ,

quum ferendum est. AIνους] Scholiasta: από κοινού

que ita qui iussis alioτο θρέψω. θρέψω· αντί rum obtemperare didiceτου έξω. - εγγενή συγγενή. rit, domi militiaeque et De significatu n. άκοσμα vide ad civis bonus et magistra724, de verbi τρέφειν usu ad 884. tus erit.

V. 653- 656. ει γαρ- δί- V. 657. Schol. : υπερβάς: καιος ών] His verbis Creon λείπει το δίκαιον. Νihil omisexplicat, cur Antigonae, quamvis sum, sed υπερβαίνειν hic, ut cognatae sibi, non debeat parcere, saepe ad Homerum, valet insohanc adferens causam, quod, si

Sic supra 605. suorum delicta inulta relinquat, neqßaoia est insolentia.

lentem esse.

γέ

660 αλλ' δν πόλις στήσειε, τούδε χρή κλύειν

και σμικρά και δίκαια και ταναντία.
και τούτον αν τον άνδρα θαρσοίην εγω
καλώς μεν άρχειν, ευ δ' άν άρχεσθαι θέλειν,

δορός τ' αν εν χειμώνι προςτεταγμένον 670 665 μένειν δίκαιον κάγαθών παραστάτην.

αναρχίας δε μείζον ουκ έστιν κακόν.
αύτη πόλεις τ' όλλυσιν, ήδ' αναστάτους
οίκους τίθησιν, ήδε συν μάχη δορος

τροπές καταρρήγνυσι τών δ' ορθουμένων 675 670 σώζει τα πολλά σώμαθ' η πειθαρχία.

1

V. 668. Corruptam scripturam vulgatam esse, quàm retinui, iar oliin monui. Nunc non dubito, quin scripserit poeta, quod Emperius coniecit, συν δόρει μάχης.

Hoc ergo

V.660. Schol.: στήσειε· κα- εξανίστησιν δόμων, pro και ταστήσειεν άρχοντα. Tum post άνδρας. HER M. κλύειν νulgo comma positumi, V. 668 sq. ήδε - καταρquod delevi, quum accusativus δήγνυσι] Uι έλκος ρήξαι vaσμικρα etc. ex ipso verbo κλύειν let vulnus rumpendo faaptus sit. Vide ad 64.

cere, ita τροπας καταρρήξαι V. 661. Schol. : τα έναν- significat fugam rumpendo τία: το δικαίω δηλονότι. (sc. ordines) efficere. Εodem Recte Brunckius: ταναντία modo rumpi a poetis Latinis notat και μεγάλα και άδικα.

usurpatur, veluti à Virg. Aen. : ldem confert senec. Med. 195 : VIII, 391: tonitru quum ru

a equum atque iniquum re- pta corusco ignea rima gis imperium feras.

micans percurrit lumine V. 662. Schol.: τούτον: nimbos, ubi rima rupta est τον τώ βασιλεί πειθόμενον. rima rumpendo facta. V. 662 sq. θαρσοίην αν poeta dicit: in pugna etiam

άρχειν] De structura verbi exercitum, si qui edicto θαρσείν ad Philoct. 589 diximus. ducis non obediat, in fua V. 664. Schol.: δορός· αντί

gam coniici.

Ceterum lege τού της μάχης. Hinc iudice notam criticam, ex qua intelliges Valckenario ad Phoen. 148, iungenda esse τροπας μάχης, quem adfert Erfurdtius, expres- coll. Aiac. 1275. Rhes. 82. 116. sum illud Platonis in Apol. Socr. V. 669 sq. των δ' p. 28. D: ου άν τις ταχθή, εν- θαρχία] Eorum autem, ταύθα δεί μένοντα κινδυνεύειν. qui erecti stant nec in fu

V. 667. αύτη πόλεις τ'] g am proripiuntur, pluriExorsus est orationem, ut si de- mi servantur; atque hoc inde dicturus esset: και αναστά- ut fiat, ut stent ac serτους οίκους τίθησι, quod mu- ventur, facit obedientia tans, pro και posuit ήδε. Εadem duci praestita. Itaque verfigura supra v. 296: τούτο και bis ήδε - πειθαρχία hoc dicit : πόλεις πορσεϊ, τόδ' άνδρας immodestia militum facit,

πει

ούτως αμυντέ εστί τοϊς κοσμουμένοις,
κούτοι γυναικός ουδαμώς ήσσητέα.
κρείσσον γάρ, είπερ δεί, προς ανδρος εκπεσείν.
κούκ άν γυναικών ήσσονες καλοίμεθ' άν. 630

ΧΟΡΟ Σ. 675 ημϊν μέν, ει μη τω χρόνω κεκλέμμεθα, λέγειν φρονούντως ών λέγεις δοκείς πέρι.

ΑΙΜ Ω Ν.
πάτερ, θεοί φύoυσιν ανθρώποις φρένας
πάντων όσ' εστί κτημάτων υπέρτατον.

ut terga dent in pugna et eiusdem notionis ita usurpatis perdantur; modestia, ut Conferunt Εur. Orest. 522 : αμυstent ac serventur. Priore νω τω νόμω. Τhucyd. Ι, 150: in membro omisit poeta addere, δικαιώ τοις κοινή δόξασι βοηquod quum per se notum tum ex θείν, et alia exempla.

De nuposteriore apparebat, cum exitio mero plurali αμυντέα et versu coniunctain fugam esse. Apte

sq. noontéa vide Matth.

9.

443. Scholiasta adscripsit Hom. II. ę, V. 672. και ούτοι

ησση531 : αιδομένων δ' ανδρών πλέ- τέα] Adscripsit Erfurdtius Ariονες σόοι ήε πέφανται, Erfurd- stoph. Lys. 450: ου γυναικών tius Aesch. Spt. c. Th. 203: ουδέποτ' εσθ' ηττητέα ημίν. πειθαρχία γάρ έστι της ευ- De structura cfr. Matth. g. 447. 2. πραξίας μήτηρ, γυνή σωτήρος. V. 675. Schol. : ει μή της Adde Xenoph. Cyr. III, 3, 45: φρονήσεως υπό ιού γήρως σεμωρός δε και εί τις ζήν βου- συλήμεθα, λέγειν φρονούντως λόμενος φεύγειν επιχειρoίη, ει- δοκείς περί ών λέγεις. Ο δε δως, ότι οι μεν νικώντες σώ- λόγος πάνυ πρεσβυτικώς και ζονται, οι δε φεύγοντες απο- αιδημόνως είρηται. Ρroprie εί θνήσκουσι μάλλον των μενόν- μη – κεκλέμμεθα valet : nisi

aetate, in qua sumus, i. e. V. 671. ούτως etc.] Ούτως senectute, decepti sumus. valet quae quum ita sint, Schaeferus confert 1218: ut 465: ούτως έμοιγε elc. Tum θεοίσι κλέπτομαι. De notione Scholiasta τοις κοσμουμένοις in- του χρονου vide 729 huius fab. terpretatur τοις άρχoυσι, coll. et ad Philoct. 304. Ho m. α, 16: κοσμήτορε λαών. V. 377 - 686. πάτερ-ταAt non potuit κοσμείσθαι activo dɛ] Tanta cum moderatione Haesensu a Sophocle usurpari. Re- mon ad oppugnandam patris senctius Erfurdtius cum Musgravio tentiam aggredi, tantaque cum aliisque τοϊς κοσμ. genus nel- verecundia animisensa expromere trum esse putarunt, explicantes: incipit, ut hoc orationis eius iniiis, quae decreta et edi- tium lectori non attentissimo alicta sunt. Itaque satis bene quanto obscurius videri possit. Brunckius ita haec vertit: sic Equidem sensum nexumque hunc operam dare oportet, ut puto esse: summum omnium servetur ordo et disci- bonorum mens est, cuius plina. De αμύνειν verbisque ope omnibus in rebus quid

των.

εγω δ' όπως συ μη λέγεις ορθώς τάδε, 685 6S0 ούτ' άν δυναίμην μήτ' επισταίμην λέγειν·

λέγοιτο μεντάν χατέρω καλώς έχον.
σού δ' ούν πέφυκα πάντα προσκοπεϊν, όσα
λέγει τις ή πράσσει τις ή ψέγειν έχει.

το γαρ σον όμμα δεινον ανδρί δημότη 690 6S5 λόγοις τοιούτοις, οίς συ μή τέρψει κλύων:

εμοι δ' ακούειν έσθ' υπό σκότου τάδε,

V. 681. λέγοιτο de meo scripsi.. Libri γένοιτο. Tum Hermannus pro χάτέρω scripsit χατέρως.

que sim

[ocr errors]

a

se

vero

meu in

coram

optimum factu sit dispici- V. 681. λέγοιτο - έχον] mus. Ego autem licet ne- Pronomen έτερος non εγώ, , sed

ita intelligens pronomini oppositum est. neque esse cupiam, ut ea Quanquam enim in verbis εγώ δ' quae tu dicis non recte se όπως déyelv duo -sunt, quibus habere ostendere possim, aliquid opponi debuisse videatur, tamen fortasse etiam alterum hoc: ego non poslius sententia, tuae con- sum iudicare, verane sint traria, recte ha beat. quae iudicas de Antigona, Iam

est tui alterum hoc: tuane vera sit commodi causa specula- sententia, quam habes de ri, quidquid alii de te di- Antigona, non possum ego ca'nt, aut faciant, aut in iudicare, tamen facile apparet te reprehendant, quum

inutile fuisse, ad prius aliquid te quae sentiunt praeterea reponere, quum sic relibere dicere non aude- sponsum sit ad posterius: dica ant. Hinc mihi quidem li- tur tamen etiam ab alio cet audire quantopere ci- quod bene' se habeat, i. e. vitas Antigonam deploret. tamen fortasse etiam alius sentenV. 677 sq. πάτερ

υπέρ

tia, tuae contraria, bene se habeat.

De omisso ti vide Matth. $. τατον] Cfr. 1050 sq. et 1348.

487. 7. et Aesch. Ag. 900. Blomf. : και

V. 682. σου δ' ούν. το μή κακώς φρονείν θεού μέ

προ.

σκοπείν] De Iocutione σού γιστον δώρον. et Platon. de Legg. L. Ι. p. 631 : δ δη πρώτον αυ

προσκοπείν, i. e. σκοπείν προ

σου, vide ad v. 624, de προτων θείων ηγεμονούν εστίν

σκοπείν σου πάντα ad Philoαγαθών, η φρόνησις. V. 679. όπως - λέγεις]

ctet. 15. Vide de hoc nos particulae usu

V. 684 sq. το γαρ σον Μatth. 8. 534. η. 2. 3. 623. τοιούτοις] Id est: σε γαρ όπως. 3.

φοβείται ανήρ δημότης λόγοις V. 680. ούτ' αν δυν. μήτ' τοιούτοις, ita ut λόγοις τοιούεπ.] De ούτ αν et μήτε con- τοις idem sit atque λέγων τοιiunctis vide Matth. §. 608. 4. et αύτα. huius fab. 498. Latine dicas: nec V. 686. υπό σκότου] Schopossum nec opto ut pos- liasta: εμοί δέ πάρεστιν ακούsim dicere.

ειν τών λάθρα κατά σου λεγο

« PreviousContinue »