Page images
PDF
EPUB

την παϊδα ταύτην οι οδύρεται πόλις,
πασών γυναικών ως αναξιωτάτη

κάκισταπ' έργων ευκλεεστάτων φθίνει, 695 690 ήτις τον αυτής αυτάδελφον εν φοναϊς

πεπτώτ' αθαπτον μήθ' υπ' ωμηστών κυνών
είασ' ολέσθαι μήθ' υπ' οιωνών τινος"
ουκ ήδε χρυσής αξία τιμής λαχείν ;
τοιάδ' ερεμνή σίγ' επέρχεται φάτις.

700 695 εμοί δε σου πράσσοντας ευτυχώς, πάτερ,

ουκ έστιν ουδέν κτημα τιμιώτερον.
τί γαρ πατρός θάλλοντος ευκλείας τέκνοις
άγαλμα μείζον, ή τι προς παίδων πατρί και

μή νυν έν ήθος μούνον εν σαυτώ φόρει, 705
μένων. Ceterum recte Herman- Philoct. ν. 715: ω μελέα ψυχή,
nus: quoniat: quae clam dicuntur δς μηδ' οινοχύτου πώματος
etiam audiuntur clam, ad audien- ήσθη δεκέτει χρόνω.
dum transtulit poeta quod de di- V. 693. Schol.: τιμής" γρ.
centibus dici debebat.

στήλης. Genitivus aptus est ex V. 690. Schol.: δια τούτων verbo λαχείν. Vide quae ad Phiυπεραπολογείται της κόρης, υ- loct. 62. sq. ed. sec. adnotavi. περευπρεπώς τη πόλει περιθείς V. 694. Schol.:ερεμνή σκοτον λόγον. Aristoteles Rhet. τεινή, λαθραία σου. Αd verbum ΠΙ, 17: περί μεν ούν πίστεων επέρχεται supple μοί. ταύτα. εις δε το ήθος, επειδή V. 695. σου πράσσοντος ένια περί αυτού λέγειν η επί- ευτυχώς] De genitivo particiφθονον, ή μακρολογίαν ή αν- pii cfr. 697 et 632. τιλογίαν έχει, και περί άλλου V. 697.

sq.

ευκαιλείας άή λοιδορίαν ή αγροικίαν, έτε- γαλμα] Dictum hoc est ut ευρον χρή λέγοντα ποιείν, όπερ κλείας στέφανος Αι. 465. Εur. 'Ισοκράτης ποιεί και ως Suppl. 315: πόλει παρόν σοι Σοφοκλής τον Αίμονα υπέρ στέφανον εκλείας λαβείν. Αητης Αντιγόνης προς τον πατέ. tiop. fr. IV, 4. ERF. ρα, ως λεγόντων ετέρων.

V. 698. Schol. min. : ή τί V. 691. ωμηστών κυνών) προς παίδων πατρί: ήIn La ad κυνών adscripίum γρ. γουν ουδέ ο πατήρ μείζονα λύκων. Supra 257. canes cum άλλην χάριν παρα των παίδων feris consociantur, et 206. cum δέχεται, ή ευτυχούντας τούτους avibus, ut apud Aesch. Spt. c. δρών. Τh. 1022, 1028, ubi 1043. Anti- V. 699. μή νυν] Noli igigona: τούτου δε σάρκας ουδε tur etc. Sic supra 618: μή νύν κοιλογάστορες λύκοι σπάσονται. ποτ' etc.

Vide, quos

Wexius Canes wunotai ab Homero Il. %, conferri iubet, Blomf. ad Aesch. 67. dicti. HERM. Mń particulam, Spt. 228. et Monk. ad Eur. Alc. pro qua ουκ exspectes, positam 1096. Αdde Soph. Αi. 1129: μη pilo a poeta, quod sensu condi- νυν ατίμα etc. 0. R. 644. 707. tionali membrum relativum accipi

De uoūvov vide Excurs. ad 0. C. voluerit. Eadem videtur ratio esse p.

[ocr errors]

224 sqq.

[ocr errors]

700 ας φης σύ, κουδέν άλλο, τούτ' ορθώς έχειν.

όστις γαρ αυτος ή φρονεϊν μόνος δοκεί,
ή γλώσσαν, ήν ουκ άλλος, η ψυχήν έχειν,
ούτοι διαπτυχθέντες ώφθησαν κενοί.

αλλ' άνδρα, κεί τις ή σοφός, το μανθάνειν 710 705 πόλλ' αισχρον ουδέν και το μη τείνειν άγαν.

δρας παρά ρείθροισι χειμάρροις όσα
δένδρων υπείκει κλώνας ως εκσώζεται:
τα δ' αντιτείνοντ' αυτόπρεμναπόλλυται.
αύτως δε ναός όςτις εγκρατη πόδα

715

V.700. ως φης συ-έχειν] V. 708. Schol.: αυτόπρεRecte Brunckius: ut, quod μνα" αυτόρριζα. Vide Blo m f. tu dicis, aliud praeterea gloss. Aesch. Spt. c. Th. 71. et nihil, rectum esse putes. de compositione gloss. Ag. 134. De wis particulae usu vide Matth. §. 485.

V. 709 sqq. ναος- μηδέν] V. 701 sqq. όςτις-κενοί) Ordo est: όςτις πόδα ναός έγDe sententia confer Theo gn. κρατη τείνει, μηδέν υπείκων, 655: όςτις τοι δοκέει τον πλη- Verba εγκρατη τείνειν πόδα σίον ίδμεναι ουδέν, αλλ' αυτός ναός per prolepsin quandam diμούνος ποικίλα δήνε' έχειν, cta , de qua ad v. 25. monitum, κείνός γ' άφρων εστί, νόου βε- sic ut εγκρατη sit ώςτε εγκραβλαμμένος εσθλού· ίσως γαρ τή είναι, et εγκρατη τείνειν πάντες ποικίλ' επιστάμεθα. nobis reddi possit straff span

V. 703. Schol. : διαπτυ- nen, coll. v. 474 huius fabulae. χθέντες ανακαλυφθέντες: Similia sunt μείζον' εκτενώ λόμετέβη δε απο ενικού αριθμού, γον Τrach. 679. πλεύνα εκτείναι τού όςτις γαρ, εις πληθυντι- λόγον Herod. VΙΙ, 51. et Latiκον, το ούτοι. Cfr. Matth. 8. num longum prorogat ae475. a.

Rost. 3. 100. not. 7. vum Hor. Ep. ad Pis. 346. Graec os imitati sunt Latini. Cfr. De nomine nous recte SeidleTer en t. Eun. prol. v. 1 sqq. rus ad Ιph. Τ. 1104: ,,Νavis πόAndr. IV, 1, 2 sq.

De aoristo des erant duo funes, qui ab utraώφθησαν vide Μatth. 3. 502. 3. que inferiore veli parte, sive ab et Rost. 3. 116. 8. not. 4. angulis veli, exeuntes in navi pupV. 704

sq. άνδρα-ουδέν] pim versus alligabantur. Schol. Ordo est: ουδέν αισχρόν έστι ad Εur. Or. 704: λέγεται δε ούτο άνδρα μανθάνειν πολλά etc. τω (πους) σχοινίον το κάτωVide Matth. §. 278. not. 2. et

θεν του εστίου. Clarius Schol. §. 540.

Tum de El cum coni. Aristoph. ad Εφ. 436: πόδας δε iuncto vide Matth. §. 525. 7. b. καλούσιν οι ναύται τους παρ' et Rost. §. 121. not. 10, et de εκάτερα τα μέρη κάλως εκδεδεarticulo infin. praeposito Matth. μένους της οθόνης. « Conferen8. 543.

dus autem cum hoc Antigonae V. 705. Schol.: και το μη loco Εur. Or. 705 sq. : και ναύς τείνειν άγαν μη αυθάδη γαρ ενταθείσα προς βίαν ποδι είναι ατιτείνοντα τοϊς συμβου- έβαψεν, έστη δ' αύθις, ήν χαλά λεύουσιν.

πόδα.

[ocr errors]

710 τείνας υπείκει μηδέν υπτίοις κάτω

στρέψας το λοιπόν σέλμασιν ναυτίλλεται.
αλλ' είχε θυμού και μετάστασιν δίδου.
γνώμη γαρ εί' τις καπ' εμού νεωτέρου

πρόσεστι, φήμ' έγωγε πρεσβεύειν πολυ 715 φύναι τον άνδρα πάντ' επιστήμης πλέων:

ει δ' ούν, φιλεϊ γαρ τούτο μη ταύτη ρέπειν, και των λεγόντων εύ καλόν το μανθάνειν.

720

V. 712. Male plerique editores recentiores ex aliquot codd. scripserunt θυμώ. Nam είκειν θυμώ non potest quidquam aliud significare quam indulgere animo: quae significatio alienissima ab hoc loco est.

!

sq;

V. 710 sq. υπτίοις -ναυ- eo casu coniungi. Cfr. Matth. τίλλεται] Recte suspicatur En:- δ. 332. et Rost. 8. 108. Π. 5. C. perius κάτω στρέφειν simili el- Ita ipsum illud eľrelv cum genilipsi a Graecis intellecto nomine tiv tivo χορμης, πολέμου, et alis væūv dictum videri nostrum verbum simili sensu iungitur. Accedit, um werfen. Sensum totius loci, quod addita sunt verba μετάσταquod attinet, recte monuit Boeck - σιν δίδου, ad quae praecipue hius supinis transtris cursum con- nomen θυμού adsumendum est, tinuaturum dici qui eversa navi ita ut adeo similis hic locus v. 535. undis submersum iri significetur. videri possit. De locutione autem Simillima ratio est v. 310 sq. et θυμού μετάστασιν δίδου moniAi. 100: θανόντες ήδη τάμ' tum ad 0. C. 462 sq. et huius αφαιρείσθων όπλα. W exius fab. 150 sq. Wexius adscripsit adiicit in exemplaris Bosiani mar

Εur. Med 911: σον μετέστηκεν gine hoc se notatum vidisse: el- κέαρ. Androm. 1004 sq.: ουδε ρωνικώς αντί τού εις βυθόν νιν μετάστασις γνώμης ονήσει. του πελάγους καταποντίζεται. V. 714 Schol.:

:πρεσβεύV. 712. αλλ' - δίδου] Quum ειν' υπερέχειν. εγώ, φησί, τούex toto hoc. loco, tum imprimis το οίμαι υπερέχειν, το τον άνex antecedentibus apparet nomen θρωπον φύναι πάντα επιστάTvuor non iram, ut vulgo ex- μενον. Recte Scholiasta επιστήplicatur, sed animum sive vo- μης πλέων explicat επιστάμενον, luntatem significare. Itaque ita ut in accusativo πάντα nihil hoc dicit: sed cede volun- offensionis sit. Erfurdtius contate eius que mutationem fert Trach. 338: τούτων έχω praebe, i. e. sed cede at- γαρ πάντ' επιστήμην εγώ. que voluntatein tuam muta. Ite- De sententia adscripserunt Herum dicit, ut solent qui instanter siod. Op. et D. 291: ούτος μεν aliquid ab aliquo petunt, quod iam πανάριστος, δς αυτός πάντα v. 699 sq. dixerat. Ceterum in νοήση, φρασσάμενος τα κ' έπειverbo είκειν cum genitivo iuncto, , τα και ές τέλος ήσιν αμείνω: non erat haerendum; notum est εσθλός δ' αυ κακείνος, ός ευ enim verba omnia, quae missum ειπόντι πίθηται. δς δέ κε μήτ' quid facere vel cedere αυτός νοέη, μήτ' άλλου ακούaliqua re significent, saepe cum ων εν θυμω βάλλεται, δδ' αύτ'

[ocr errors]

ΧΟΡΟ Σ. άναξ, σε τεικός, ει' τι καίριον λέγει, μαθεϊν, σε τ' αυ τούδ: ευ γαρ είρηται διπλή. 725

ΚΡΕ Ω Ν. 720 οι τηλικοίδε και διδαξόμεσθα δη φρονείν προς ανδρός τηλικούδε την φύσιν ;

ΑΙΜ Ω Ν. μηδέν το μη δίκαιον: ει δ' εγω νέος, ου τον χρόνον χρή μάλλον ή τάργα σκοπεϊν.

V. 719. Ex La διπλή restitui. Vulgo διπλά.

νέειν τε

αχρήίος ανήρ. Αddo Herodot. VII, 16, 1: ίσον εκείνο, ω βασιλεύ, παρ' εμοί κέκριται, φρο

ευ και τω λέγοντι χρηστα πείθεσθαι. 'Cic. orat. Cluent. c. 31: sapientissimum esse dicunt eum, cui quod opus sit ipsi veniat in mentem; proxime accedere illum, qui alterius bene inventis obtemperet. Liv. XXII, 29: saepe ego audivi, milites, eum primum esse virum, qui ipse consulat, quid in rem sit; secundum eum, qui bene monenti obediat; qui nec ipsiconsulere, nec alteri parere sciat, eum extremi ingenii esse.

V. 716. Schol. : ει δ' ούν: ει δέ τις ανόητος ευρεθή. Cfr. Matth. §. 617. a. b.

Ibid. φιλεϊ-ρέπειν] Confert Musgravius Rhes. 106: ου γαρ αυτος πάντεπίστασθαι βροτών πέφυκεν.

v.717. καί-μανθάνειν] Ordo est: και καλόν το μανθάνειν των εν λεγόντων. De ευ postposito vide 166. 410. Αi. 1252, de sententia 1031 sq.: το μανθάνειν δ' ήδιστον ευ λέγοντος.

V. 720 753. Iu hoc colloquio, quod mira arte compositum a poeta est, facile intelliges Hae

Soph. Trag. Vol. I. Sect. IV.

monem satis tranquillo, Creontem affecto animo loqui, illum leni et modesta, hunc aspera et feroci oratione uti, illum argumentis, hunc conviciis potius contra adversarium pugnare. Nam simulatque indigna Creontis contumelia Haemon ira exarsit (v. 756 sqq. ed. meae), diutius colloqui cum eo desiit scenaque discessit.

V. 720. και διδαξό με σθα] Respondet και particulae, in interrogatione ita positae, nostrum gar. Sic ν. 764: άμφω γαρ αύτα και κατακτεϊναι νοείς; Αi. 1325: τί γάρ σέδρασεν, ώςτε και βλάβην έχειν ; ΕΙ. 385: η ταύτα δή με και βεβούλευνται ποιεϊν; Εur. Or. 1331: η τούδ' έκατι και βοή κατα στέγας;

De futuro medii notione passiva posito vide ad v. 93.

V. 722. Schol.: μηδέν διδάσκου, ο μη δίκαιόν εστί σοι μανθάνειν. Vide ad ν. 358 sq. Tum de notione voc. xeóvos monitum ad v. 675.

V. 723. τάργα] Opera sua quum spectanda dicit, significat id, quod faciundum suaserit oratione illa, qua patrem de sententia sua

demovere studuerit. Non dissimiliter dictum Phil. 99: νύν δ' εις έλεγχος εξιών δρώ βροτοίς την γλώσσαν, ουχί

6

ΚΡΕ Ω Ν. έργον γάρ έστι τους ακοσμούντας σέβειν; 730

ΑΙΜ Ω Ν. 725 ουδ' αν κελεύσαιμ' ευσεβείν ες τους κακούς.

ΚΡΕ Ω Ν.
ουχ ήδε γαρ τοιάδ' επείληπται νόσω;

ΑΙ Μ Ω Ν.
ού φησι Θήβης τηςδ' ομόπτoλις λεως.

ΚΡΕ Ω Ν.
πόλις γαρ ημϊν αμε χρή τάσσειν έρεί;

ΑΙΜ Ω Ν.
δράς τόδ' ως είρηκας ως άγαν νέος;

ΚΡΕ Ω Ν. 730 άλλω γαρ ή 'μοί χρή γε τηςδ' άρχειν χθονός;

ΑΙΜ Ω Ν.
πόλις γαρ ουκ έσθ' ήτις ανδρός έσθ' ενός.

ΚΡΕ Ω Ν.
ού του κρατούντος ή πόλις νομίζεται;

735

τάργα, πάνθ' ηγουμένην, ubi V. 728 733. πόλις γαρ την γλώσσαν, ουχί τάργα nobis etc.] In regno etiam cives in conest: das Reden, nicht das silium adhibendos eorumque voThu n.

luntates explorandas Haemon ostenV. 724. Schol. : άκοσμούν - dit, quum contra Creon ad regis τας απειλούντας, και άκοσμα unius arbitrium nutumque tolos διαπραττομένους. Cfr. 660. et se fingere cives et accomodare Philoct. 387. Acerbe Creon re- debere contendat. petit voc. έργον, ut hoc dicat:

V. 730. άλλω γαρ ή μοί opusne hoc tuum est, i. e. faciundumne hoc putas,

xeń ] Confert Erfurdtius Thom. ut immodestos colas. Eum

M. in χρή χρή με ποιήσαι πάνenim se esse ostenderat Haemon,

τοτε λέγε, ου χρή μοι, ως και Σοφοκλής άπαξ.

Eur. Ion. qui Antigonam poena liberandam adeoque honore afficiendam pu

1317: τοϊσι δ' ενδίκοις ιερα καtaret.

Diğelv šxeñv. Lucian. HermoV. 725. ουδ' αν – κακούς]

tim. Τ. Ι. p. 798: χρή γάρ, Ne auctor quidem sim, ut

μαι, σοι το πρώτο χρηστών και malos colas, i. e. non modo

αξίω εντυχόντι αποφέρεσθαι. ipse id non facio, sed etiam alios V. 732. ού τού-νομίζε(te) id committere nolo.

ται] Εadem structura verbi νοV. 727. ομόπτoλις λεως] μίζεσθαι 0. C. 38: τίς δ' έσθ' Vide quae ad v. 7. notata sunt. ο χώρος; τού θεών νομίζεται;

[ocr errors]
« PreviousContinue »