Page images
PDF
EPUB

gnante Romulo; serius poëticam nos accepimus. Annis fere DX post Romam conditam Livius fabulam dedit, C. Claudio, Caeci filio, M. Tuditano consulibus, anno ante natum Ennium. [qui fuit maior natu, quam Plautus et Naevius. 2]

II. Sero igitur a nostris poëtae vel cogniti, vel recepti. Quanquam est in Originibus, solitos esse in epulis canere convivas ad tibi cinem de clarorum hominum virtutibus; honorem tamen huic generi non fuisse, declarat oratio Catonis, in qua obiecit ut probrum M.

1 Sic Gud. 1. Rehd. Mon. 1. Aug. sex Oxx et nonnull. ed. vett.; Or. Annis enim, neque aliter R. ap. Wes. 2 v. Adn.

-

-

mum a glossatore, qui loci dicti in Bruto memor esset, ad accuratius definiendam Livii aetatem margini adscripta, postea alieno loco in ipsum verborum ordinem adscita sint.

CAP. II. in Originibns] M. Porcii Catonis, qui, uti Corn. Nepos in eius vita c. II. auctor est, senex scribere historias instituit, quarum sunt libri septem. Primus continet res gestas regum P. R, secundus et tertius, unde quaeque civitas orta sit Italica, ob quam rem omnes Origines videtur appellasse etc. Magna Catonis scripta laudatione ornavit Cicero Brut. c. 17. Cf. infra IV. 2, 3. et de Orat. I, 53. V. Fragmm. Catonis ex rec. Aus. Popmae c. ann. eius et Io. Meursii, Franeckerae 1620, p. 29.

der verba: qui fuit Naevius, ut ineptum glossema, plane exterminaverunt. Orellius cum Osanno Anal. crit. p. 40 sqq. nihil loco movendum iudicans pronomen qui refert ad Livium, ut sit: isque, Livius, fuit maior natu etc., monetque, ne de gloss. cogitemus, facere morem Ciceronis, quo doctrinae ostentandae caussa alios 5 év zρódw, uti h. 1. Accium, castigare soleat.. Osanni rationem etiam Klotzius (in Add.), Fr. Schneider in ephem. antiq. discipl. 1834. p. 1215 sq., Moser probaverunt. Ego vero persuadere mihi non possum, verba qui Naevius a Ciceronis manu profecta esse; primum enim pronomen relat. pro natura sua referri debet ad nomen proxime antecedens. Reperiuntur quidem loci, in quibus qui ad remotius nomen referendum est; ii tamen ita sunt conforin epulis canere] Eiusdem rei mentio fit infra IV. 2, 3. et Brut. 19, 75. Damati, ut, quo pertineat pronomen relativum, obscurum esse non possit. visius laudat Valer. Maxim. II. 1, 10. Si vero qui ad Ennium refertur, cum Da- Quintil. I. 10, 20. et 31. Varron. ap. Nonium in assa. Adde de Orat. III. visio statuendum erit, opálμa nuo 51, 197. de Legg. II. 24, 62. ibiq. Davexov a Tullio esse commissum; constat enim, Naevium Ennio maiorem fuisse vis. Horat. Carm. IV. 15, 29. et Nie(v. Indic. histor.); at id vix credibile buhr. Röm. Gesch. I. p. 268 sqq. ed. 4. est, quum ipse Cicero in Bruto c. 18. hunc eundem errorem in Accio notaverit. Quid vero? si concedamus, qui referendum esse non ad Ennium, sed ad Livium, ut temporum ratio constet, nonne obiecit] Ob declarat, quod antecedit, istud additamentum ieiunum plane est Bentleius legendum coniecit: obiicit. Fruet languidum, hoc videlicet loco, ubi stra. Cicero enim primum quidem rem non de temporum ratione quaeritur, sed factam commemorat ut praesentem, tum quasi praetereundo tantum Livii aetas vero in accuratiore eius expositione mente commemoratur? Longe alia res est in redit ad illud ipsum tempus, quo Cato Bruto 1. d., ubi de industria et dedita illam rem M. Nobiliori obiecit. Hinc opera in Livii aetatem inquiritur. Quis sequitur duxisset, non duxerit. In seporro Ciceronem ita studiosum fuisse quentibus verbis pluralis numerus poetas putet ostentandae doctrinae, ut, postea- non est ad vivum resecandus. Scriptura quam rem iam alio loco docte exprom- (in edd. Vind. et Rom.) poetam ieiuna psisset, eandem quasi recoctam iterum est atque inficeta. Pluralis numerus inet quidem loco inepto lectoribus propo- vidiose positus est, uti vere docet Monere voluerit? Itaque equidem non du- ser coll. C. Beier. ad C. pr. Scaur. bito, quin verba : qui Naevius, pri- p. 158 sq.

huic generi] Poetas intelligendos esse, e sequentibus verbis patet. Sic mox: si qui magnis ingeniis in eo gencre exstiterunt.

Nobiliori, quod is in provinciam poëtas duxisset; duxerat autem consul ille in Aetoliam, ut scimus, Ennium. Quo minus igitur honoris erat poëtis, eo minora studia fuerunt; nec tamen, si qui 1 magnis ingeniis in eo genere exstiterunt, non satis Graecorum gloriae responderunt. 4. An censemus, si Fabio, nobilissimo homini, landi datum esset, quod pingeret, non multos etiam apud nos futuros Poly

1 v. Adn.

facilius si qui in sic qui a librariis mutari potuit, quam e contrario.

duxerat autem] Particula autem saepissime vim habere videtur particulae enim. At videtur tantum. Autem renec tamen non] Quoniam saepe spondet plane Graeco dé, quod crebro iam vidi, recentiorum multos in partipro y áp positum videtur. Egregie rem culis nec non ad copulanda singula noenucleavit Hermannus ad Viger. 343. b. mina, ut pater nec non filius, doctus p. 845:,,Ubi quid in reddenda ratione nec non bonus usurpandis mirifice sibi sic affertur, ut id partem aliquam rei, placere, tironum in gratiam moneo, hoc de qua sermo est, constituat, plane ut dicendi genus apud Varronem quidem, in quavis narratione, ubi novum prae- poëtas posteriorisque aetatis scriptores cedentibus praedicatum accedit, 8 et in usu fuisse, apud Ciceronem nunquam. autem locum habent, quippe ob id ipsum, Apud hunc enim hae particulae ubivis quod novum quid accedit, oppositionem inserviunt connectendis inter se totis quandam fieri indicantes." Cf. Passo- enuntiationibus atque ita collocantur, ut vium in Gr. Lex. v. d. et nos in Gr. alia verba interserantur; cf. II. 1, 1; Gr. T. II. §. 736, 3. (Gr. schol. §. 322, ubi autem coniunctae leguntur, alterum not. 5.) Gr. L. §. 136, 2. 4). Veluti neque antecedit. V. Paradox. I, 8: neh. l., si Cicero dixisset duxerat enim etc., que ego unquam bona perdidisse dicam, haec enuntiatio nullam aliam vim habe- si qui pecus aut supellectilem amiserit, ret, quam ut praegressam sententiam neque non saepe laudabo sapientem illum. explicaret; quum vero ponitur autem, Cf. Wolfum et Orellium ad h. 1. enuntiatio non solum explicationis caussa apposita est, sed novam simul praecedentibus adiungit sententiam, quae non antecedenti enuntiationi subiecta est, sed primariae enuntiationis vim atque dignitatem habet. Hac ratione omnes accipiendi loci, in quibus autem pro enim positum ab interpretibus dicitur. Cf. mox c. 3, 6: multi libri dicuntur scripti inconsiderate, ab optimis illis quidem viris, sed non satis eruditis; fieri autem potest, ut recte quis sentiat, et id, quod sentit, polite eloqui non possit. De re ipsa cf. Brut. c. 20.

S.4. Polyclitos] Offenderunt in hoc nomine complures Interpretes legendumque censuerunt Polygnotos, quia Polyclitus non pictura, sed arte statuaria nobilita→ tus esset. Davisius quidem aliique homines docti, Polyclitum in utraque arte excellenter versatum fuisse, existimant, testibus usi Tzetz. Chil. VIII, 320. et Aeliano V. H. XIV, 8. Ego vero cum Wolfio et Neidio puto, Tullium non solum picturam, sed omnes quae in fingendis figuris versantur artes intellexisse.

Honos alit artes etc.] Davisius comparat Senec. Ep. 102.: antiquus poeta nec tamen, si qui] Klotzius et Treg- ait: Laus alit artes. Plat. Rep. VIII. der cum R. Gud. 1. Vat. R. 2. Pal. 2. p. 551. A: άoxeitai dn to del tiμwμevov, uno Ox. ediderunt Nec tamen sic, qui. άueλeitaι de tó áτiμasóμevov: ubi v. Sed illud sic, h.e. etsi iniqua erat poe- Stallbaumium p. 184. Pro incenduntur tis rerum conditio, hoc quidem loco in- Wolfius legit incendimur (v. V. Scr.). Ileptum mihi atque supervacaneum vide- lam scripturam qui defendunt, in partes tur, contra elegantissimum et plane Ci- vocant Augustin. C. D. V, 13, qui hunc ceronianum nec tamen, si qui, V. quem locum sic laudat: Honos alit artes, F. A. Menkius in Observv. ined. affert omnesque accenduntur ad st. gl., et Tusc. Goerenzium ad Legg. II. 19, 49. Quae IV. 6, 12: natura enim omnes sequuntur ; sententia in sic latet, ea satis significa- huic contra scripturae praesidium paratur vocabulo tamen; deinde nec tamen sic, i. e. tamen ne sic quidem, a Ciceroniana consuetudine prorsus abhorrere videtur; huc denique accedit, quod multo

tum est in or. pro Archia c. 11: trahimur omnes laudis studio. in Offic. I. 6, 18: omnes enim trahimur et ducimur ad cognitionis et scientiae cupiditatem.

2

clitos et Parrhasios fuisse? Honos alit artes, omnesque incenduntur 3 ad studia gloriâ, iacentque ea semper, quae apud quosque improbantur. Summam eruditionem Graeci sitam censebant in nervorum vocumque cantibus. Igitur et Epaminondas, princeps, meo iudicio, Graeciae, fidibus praeclare cecinisse dicitur, Themistoclesque aliquot ante annos, quum in epulis recusaret lyram, est habi

5

2 Sic R. Gud. 1. Eodem ducunt scripturae Policlitos, Politicos. Or. c. vulg. Polycletos. V. nos in Gr. L. §. 2. Not. 1. 3 b. Aug. ed. Lall. incendimur; v. Adn. 4 et 5 v. Adn.

At illa scriptura codicum auctoritate satis superque munita est.

iacenique] Iacere proprie dicitur de rebus vel hominibus humi prostratis, omnibus viribus, omni vigore destitutis; tum saepe eleganter transfertur ad res a nobis contemptas plane atque neglectas. Ita c. 3, 5: philosophia iacuit. Eandem vim habet Graecum verbum xɛioSat: de quo v. Passovium et Papium in Gr. Lex. h. v. E Cicerone exempla congesserunt Ernestius et Schützius in Ind. Cic. Latin. h. v. De enclitica que monendum est, videri eam h. 1. habere vim adversativam (et ex altera parte, et contra); at non habet; nullam aliam vim habet, nisi ut adiungat enuntiationem, qua antecedens sententia continuatur vel accuratius explicatur. Cf. III. 2, 4. V. 10, 30. Saepissime in primis post negationem ita ponitur. Idem valet de ac, atque, et. V. nos in Gramm. L. §. 135, 2. Madvigium ad Fin. II. 5, 17. p. 169. M. Seyffert. ad Lael. 8, 26. p. 182. Cf. III. 3, 6. V. 18, 53: ut nulla re unquam terreamur semperque simus invicti. Plura exempla congesserunt Beier ad Cic. Offic. I. 19, 64. p. 150. Wopkens. Lectt. Tull. I, 13. 103 sq. (H.). Otto ad Fin. II. 5, 17. p. 96. Iordan. ad or. p. Caecina 20, 57. p. 236. De simili usu coniunctionis neque v. Adnotata nostra ad c. 24, 58.

p.

opponere in mente habet, sed deinde
antecedentis et immemor alteram enun-
tiationem priori non per et opponit, sed,
quasi et non antecedat, per que adiun-
git. C. Fin. V. 22, 64: Quis est, quin
intelligat, et eos, qui fecerint, digni-
tatis splendore ductos immemores fuisse
utilitatum suarum, nosque, quum ea lau-
demus, nulla alia re, nisi honestate,
duci? At in quibus locis duo singularia
verba hoc modo (per et que) iuncta
reperiuntur, ii et pauci sunt, et maxi-
mam partem a critica ratione vacillant
(v. Madvig. 1. d.) aut aliam explicatio-
nem admittunt (uti infra III. 3, 5: ubi
v. Adnotata). C. Acad. I. 10, 37: of-
ficia autem et servata praetermissaque
media putabat: ubi Lambinus et omisit,
sed, ut videtur, e coniectura. Ib. 12, 43:
Quae quum dixisset: Et breviter sane
minimeque obscure exposita est etc. acu-
tissime Madvigius 1. d. suspicatus est et
ex antecedenti dixisset natum esse.
De vocabulo igitur in initio enuntiatio-
nis collocato v. ad c. 6, 11.

princeps, meo iudicio, Graeciae] Cicero de Orat. III. 34, 139:, Thebanum Epaminondam haud scio an summum virum unum omnis Graeciae.

eru

fidibus praeclare cecinisse dicitur] Corn, Nep. Praefat. 1. et Epam. II. 1: ditus (sc. Epam.) autem sic, ut nemo Thebanus magis; nam et citharizare et et Epaminondas] Vocula et excipitur cantare ad chordarum sonum doctus est sequenti que (Themistoclesque), ut et a Dionysio. De locutione fidibus canere que dictae sint pro et -et. Sic prius cf. Ruhnken. Dictat. in Terent. Eun. I. hunc locum explicavi; nunc video idem 2, 53: fidibus scire: ubi supplendum castatuere Madvigium ad Finn. p. 729 sq. nere. Sic ad Fam. IX, 22: fidibus doAt sine dubio vehementer fallitur Han- cere. de Senect. c. 8: fidibus discere. De dius in Tursell. Vol. II. p. 528, qui et vocabulo fidis subtiliter disputat Madvih. 1. interpretatur adeo (etiam): quam gius ad C. Fin. IV. 27, 75. De musicae vim et sic positum apud Ciceronem nun- in animos vi Menkius in Observv. ined. quam habet (v. ad č. 17, 40). Ubicun- apte comparat C. Legg. II. 15, 38. que duae enuntiationes particulis et que sibi opponuntur, oratio dvaxólovos statuenda est. V. nos in Gramm. L. §. 135. Not. 8. Scriptor, priore enunciatione per et inducta, alteram per et

aliquot ante annos] Pro vulgato annis, quod Or. edidit, ego cum Ernestio aliisque scripsi annos, et auctoritate praestantissimorum codicum, R. et Gud. I., quibus accedunt Gud. II. et Aug., com

tus indoctior. Ergo in Graecia musici floruerunt, discebantque id omnes, nec, qui nesciebat, satis excultus doctrina putabatur. 5. In summo apud illos honore geometria fuit; itaque nihil mathematicis illustrius. At nos metiendi ratiocinandique utilitate buius artis terminavimus modum.

6 Sic Or. c. R. Gud. 1. II. aliisque plerisque libris et scriptis et editis pro habitus est, quod etiam Quinctil. I. 10, 19. habet, quanquam ibi in cod. Tig. etiam est hab. legitur.

motus, et quia veri multo est similius, inusitatiorem structuram aliquot ante annos a librariis mutatam esse in usitatiorem aliquot ante annis, quam contra. Ubi res non ad praesens, sed ad praeteritum tempus refertur; adverbia ante et post rarius iunguntur cum accusativo, qui significat mensuram temporis, ut in abhinc duo menses mortuus, triginta annos natus (v. Hand. Tursell. Vol. I. p. 372.). Plura reperirentur exempla, nisi non paucis locis accusativus ab editoribus contra codd. temere in ablativum mutatus esset, ut de Sen. 6, 16: haec ille egit septem et decem annos post alterum consulatum: ubi perperam legitur annis. Quem autem locum Orellius ad h. 1. addidit Cicer. ad Attic. VIII. 11, 3: fecit idem Themistocles; idem Pericles non fecit annum fere post quinquagesimum, in eo accusativus significat diuturnitatem temporis. V. nos in Gramm. L. §. 115. not. 26. De significatione vocabuli aliquot v. Adnot. ad II. 27, 66.

at

quum recusaret lyram] Sic recte Or. c. R. Gud. 1. b. aliisque multis codd. et nonnullis edd. vett. pro recusasset edidit. Falluntur Ernestius et Wolfius, quum plusquamperfectum latinitatem postulare dicunt. Utrumque tempus admittit huius loci ratio. Imperfectum, quod tuetur codicum auctoritas, significat, Themistoclem eodem temporis puncto, quo lyram recusabat, indoctiorem habitum esse, uti vidit Or. Cf. Adnotata in c. 35, 86: Pompeio, nostro familiari, quum graviter aegrotaret Neapoli, melius est factum. Fallitur etiam O. Th. Keilius, quum in Quaestt. Tullian. Liegnitii 1839. p. VII. imperfectum nihil aliud indicare censet, nisi solitum esse Themistoclem in epulis recusare lyram; nam si semel id fecisset Th., non recusaret, sed recusasset Ciceronem scripturum fuisse. Imperfectum per se nunquam significat repetitionem actionis. Neque Quinctilianum hunc locum ita accepisse, docet Klotzius in Add. p. 5. allato ex illo loco (I. 10, 19.), ubi haec

leguntur: Unde etiam ille mos, ut in conviviis post coenam circumferretur lyra: cuius quum se imperitum Themistocles confessus esset, ut verbis Ciceronis utar, habitus est indoctior.

pu

Ergo floruerunt, discebantque· tabatur] Ergo, i. e. inde factum est, ut. Sic de Fin. II. 11, 34: Ergo nata est sententia veterum Academicorum: ubi Ergo frustra a VV. DD. sollicitatum est. V. Goerenz. Porro attendas ad temporum varietatem. Floruerunt doploτws positum, ut mox fuit, terminavimus. Imperfectum autem est tempus relativum, h. e. quod referendum est ad aliud quiddam. Res sponte apparebit, si locum ita dissolveris: In Graecia musici floruerunt, quum omnes musicam discerent, nec - putaretur. Cf. Adnotata in c. 30, 72: ita enim censebat itaque disseruit. c. 35, 86. et nos in Gr. L. §. 107, 7. Particula affixa que vim habet explicativam, uti saepissime: de qua re infra ad c. 2, 4. exponemus. Denique in verbis discebantque id omnes pro id Ernestius legendum suspicabatur ideo. Frustra; per id enim intelligenda sunt musica, quod verbum eliciendum est e verbis praecedentibus musici floruerunt. Scilicet haud raro pronomina neutrius generis ita ponuntur, ut vices sustineant substantivi alicuius, quod in aliquo praecedentium verborum latet. Similiter infra II. 27, 66: in eo persequendo: ubi v. Adn. Cf. Cic. Orat. 20, 68: etiamsi quorundam grandis et ornata vox est poetarum, tamen in ea (sc. poesi) licentiam statuo maiorem esse: ubi frustra Schützius coni. iis. Cf. Bremium ad Corn. Nep. Timoth. I, 2. et nos in Gr. L. §. 103. Not. a. Sic saepe apud Graecos. Herod. VI, 105: Deidinлidny ἡμερο δρόμον τε καὶ τοῦτο (hoc negotium) μeλεt@vta. Plura collegimus in ampliore Gr. Gr. Vol. II. §. 422. Not. 2. p. 46.

§. 5. nihil mathematicis illustrius] Nihil et interrogativum quid saepe de personis ponuntur, plerumque cum comparativo coniuncta. Cf. III. 10, 22. 12, 27 :

III. At contra oratorem celeriter complexi sumus, nec eum primo eruditum, aptum tamen ad dicendum; post autem eruditum. Nam Galbam, Africanum, Laelium doctos fuisse traditum est; studiosum autem eum, qui iis aetate anteibat, Catonem; post vero Lepidum, Carbonem, Gracchos; inde ita magnos nostram ad aeta

1 v. Adn.

1

Tarquinio vero quid impudentius? Corn. Nep. Alcib. I, 1: constat nihil eo fuisse excellentius vel in vitiis vel in virtutibus. V. Kritzium ad Sall. Cat. XLVII, 1. Heindorf. ad Horat. Sat. I. 3, 18. Seyffert. ad Lael. 15, 54. p. 353. Ramshorn. Gr. L. §. 203. p. 956. ed. 2. Kühner. Gr. L. 145. Not. 19. Ad sqq. nos metiendi etc. cf. Horat. A. P. 325 sq.

CAP. III. At contra oratorem celeriter complexi sumus] V. nos in 1. d. de Ciceronis in philosoph. merit. p. 8. et quos ibi laudavimus. Adde quos Menkius in Observv. ined. attulit Plutarch. Marcell. c. 14. et Fr. Cramer. Gesch. d. Erziehung. T. I. p. 401. De oratoribus, qui h. 1. laudantur, v. Ellendtii Proleg. in Cic. Brut. p. XIII sqq. Orator aptus ad dicendum est is, qui naturali quadam dicendi facultate praeditus est; eruditus et doctus h. 1. idem valent significantque eum, qui arte et litteris institutus est (v. Seyffert. ad Lael. 5, 17. p. 93.); studiosus denique dicitur is, qui operam quidem dat litteris addiscendis, sed eruditi nomen nondum tueri potest. Similiter de opt. gen. dic. 5 putavi mihi suscipiendum laborem, utilem studiosis, mihi quidem non necessarium, studiosi dicuntur tirones artis, qui adhuc discunt. V. Ernestii Clav. Cicer. h. v. Cf. Matthiaeum ad or. pro Ligar. XII, 35. Cato recte appellatur studiosus, quippe qui in senectute demum didicerit Graecas litteras. V. C. Acad. II. 2, 5. de Sen. I, 3.

studiosum] Hic accusativus pendere potest aut a verbo complexi sumus aut a verbo traditum est. Si refertur ad complexi sumus, verba: nam traditum est rapeνJetix inserta iudicanda sunt. At hanc rationem duplici de caussa reiiciendam arbitror: primum, quia duris sima est; tum vero, quia totius loci natura vehementer ei videtur refragari. Enimvero, quum Cato et Galbam, Africanum, Laelium aetate anteire et tantum studiosus esse dicatur, quum illi docti atque eruditi fuerint, profecto intelligi non potest, cur illi oratores a PEVSETIxs commemorati sint, Cato non item. Itaque dubium non est, quin

ed. quarta,

verba: nam cederetur nullam aliam vim habeant, nisi ut sententia proposita, dicendi artem iam mature apud Romanos viguisse, exemplis illustretur atque muniatur. Negari quidem non potest, verbum traditum est non satis convenire postremis verbis: inde ita magnos nostram ad aetatem, quum potius exspectetur oratio sic continuata: inde ita magni nostram ad aetatem exstiterunt oratores, ut etc.; sed saepe fit, ut structura aliqua, semel inchoata, ad reliquam etiam orationem pertineat comprehendatque ea quoque, quae illi minus commode subiici possint. Longior fui in enucleando hoc loco, quum viderim, eum ab aliis haud recte esse acceptum.

eum Catonem] Sic saepe pronomen demonstrativum substantivo praemittitur, ut hoc explicationis caussa additum videatur. Infra c. 13, 29: qui nondum ea, quae multis post annis tractari coepta sunt, physica didicissent. c. 24, 59: quanta is, qui a Pyrrho legatus ad senatum est missus, Cineas. Similiter c. 20, 45: per quas penetravit ea quae est nominata Argo (die sogenannte Argo). V. nos in Gr. L. §. 123. Not. 6.

qui iis aetate anteibat] Sic de Offic. II. 10, 37: qui anteire ceteris virtute putantur: ubi cf. Gernhard. p. 217. Frequentius accusativo iungitur, ut Nep. Chabr. III, 1: Chabrias omnes auctoritate anteibat. V. nos in Gr. L. §. 114, 7. Pro vulgato his, quod etiam Or., Kl., Mos., quorum hic his interpretatur quos modo dixi, retinuerunt, cum compluribus edd. vett. et Tr. scribendum putavi iis vel eis. Pronomina enim hic et is ita differunt, ut illud sit demonstrativum semperque opSoтovoúμevov, hoc autem relativum et modo ¿yxditexóv, modo non ¿yxdetexóv. Pronomen hic pronominis is vices sustinere non potest, nisi scriptor dedita opera rem ita designare vult, ut eam tanquam praesentem oculisque nostris subiectam intueamur. Audiamus Priscianum XVII. 9, 58: „Hic non solum de praesente, verum etiam de absente possumus dicere, ad intellectum referentes demonstrationem." V.

4

« PreviousContinue »