Page images
PDF
EPUB

XXVIII

A single star is at her side, and reigns
With her o'er half the lovely heaven; but still
Yon sunny sea heaves brightly, and remains
Roll'd o'er the peak of the far Rhætian hill,
As Day and Night contending were, until
Nature reclaim'd her order:

gently flows

The deep-dyed Brenta, where their hues instil

The odorous purple of a new-born rose,

Which streams upon her stream, and glass'd within it glows,

XXIX

Fill'd with the face of heaven, which, from afar,

Comes down upon the waters; all its hues,

From the rich sunset to the rising star,

Their magical variety difuse:

And now they change; a paler shadow strews
Its mantle o'er the mountains; parting day
Dies like the dolphin, whom each pang imbues
With a new colour as it gasps away,

The last still loveliest, till — 't is gone- and all is gray.

XXX

There is a tomb in Arqua; -rear'd in air,
Pillar'd in their sarcophagus, repose
The bones of Laura's lover: here repair
Many familiar with his well-sung woes,
The pilgrims of his genius. He arose
To raise a language, and his land reclaim
From the dull yoke of her barbaric foes:
Watering the tree which bears his lady's name
With his melodious tears, he gave himself to fame.

ԻԸ

21

Մի միայն աստըղ նազեալՀետոց նորին ուղեկից Թագաւորէ ի վերայ կիսոյ երկնի սիրայնոյ . Այլա առ տակաւ տակաւ լոյս ծովանըման ճաճանչից Տարածանի զՀեռավայր Հռետեան բարձամք Հանդիպոյ . Տիւ եւ գիշեր անտանօր թըւին ի փորձ գօտէկռիւ, Մինչեւ բնութիւն տայ Հրաման Հանապազօր օրինին . խաղայ ալեօք Հեզասահ Մեդոական գետ խորին 22 Ծիրանածայր մըկանամբ դեռափըթիթ վարդից պէս Հոսեցելոց ի Հոսանս եւ ծընելոց տեսս ի տես,

ԻԹ

Զազգիազգին ըզգեցեալ եթերականն երեւոյթ՝ Որ ի Հեռուստ խոնարՀեալյերեսըս ջուրց Հարկանի, Յարեւմըտին ճոխ ցոլմանց մինչեւ յաստեղըն փայլոյթ Անդ նըկարին ամենայն դիւթանըշմար գոյնք երկնի : Այլարդ փոխի տեսարան, եւ նըւաղկոտ Հովանի Պարասքօղէ զլեռնաստանն . տիւ վերջոտնեալ ի մայր իւր Մեռանի զտիպ դըլփենի, որ գոյնս առնու Հիւռ ի Հիւռ Առ ամեն ցունց օրհասին , յորըս չըքնաղ՝ Հուսկն է դոյն . Մինչեւ անցեալ եւ նոցուն՝ տիրեսցէ լոկ գորշըն մոյն :

[ocr errors]

Տապան շիրմի է Արկուա մաՀարձանեալ սիւնաբարձ Ըղլաւրային հոմանւոյ ամբարելով զոսկրոտի : Անդըր դիմեն ապաստան՝ որոց եղերք նըւագոց Ճարտար երգոցն եւ Հանճար բանաստեղծին է ղձալի : Յաջողեցաւնա կանգնել զիտալականըն բարբառ, Եւ ի խըժիցն ոսոխաց ծանրադանդաղըն լըծոյ ԸզՀայրենիս իւր թափել. եւ յարտասուաց կաթուածոյ Ոռոգելով ըզդափնիդ ծառ սիրուհւոյն Համանուն Անմահական եւ անձին վերաստացաւ պերճ անուն :

25

XXXI

They keep his dust in Arqua, where he died;
The mountain-village where his latter days
Went down the vale of years; and 'tis their pride
An honest pride and let it be their praise,
's gaze

To offer to the passing stranger

His mansion and his sepulchre; both plain
And venerably simple, such as raise

A feeling more accordant with his strain
Than if a pyramid form'd his monumental fane.

XXXII

And the soft quiet hamlet where he dwelt
Is one of that complexion which seems made
For those who their mortality have felt,
And sought a refuge from their hopes decay'd
In the deep umbrage of a green hill's shade,
Which shows a distant prospect far away
Of busy cities, now in vain display'd,
For they can lure no further; and the ray
Of a bright sun can make sufficient holiday,

XXXIII

Developing the mountains, leaves, and flowers,
And shining in the brawling brock, where-by,
Clear as its current, glide the sauntering hours
With a calm languor, which, though to the eye
Idlesse it seem, hath its morality.

If from society we learn to live,

"Tis solitude should teach us how to die;

If hath no flatterers; vanity can give

No hollow aid; alone- - man with his God must strive:

ԼԱ

Նշխարք նորուն խաղաղեալ կան ուր մեռաւն յԱրկուատոն, ի լեռնավայրն յայն ի գեղջ, ուր ի վայրէջըս կենաց Անցոյց զաւուրսըն վերջինս . արդ շինականք բարձրայօն , Եւ ոչ ընդ վայր բարձրայօն՝ կամ զուրկք յիրաւ պարծանաց, Փութան առնել մատնանիշ տարաշխարհիկ խուզարկուաց Ըզբնակութեան քերթողին վայր եւ շիրմին ըզտասլան : Երկաքանչիւր պարզք եւ վեչք, երկաքանչիւր դէպ պատկան Յեղանակի եւ ոճոյ քերդողականն այն քնարի, Քան զՀոյակապ մահարձան յուրանաձեւ տաճարի :

ԼԲ

խաղաղաւէտ եւ ախորժ բընակութեանն Հանգրըւան Մի արդարեւ յայնցանէ՝ որ գանն ի ՃաՀ այնոցիկ՝ |Որոց առեալքաջ ի միտ ըզմաՀացուս այս պայման Եւ վրէպ ելեալք ի յուսոյ ակընկալեաց խաբուսիկ, Զրստուերամած Հովանիս բըլրոց խնդրեն ապաւէն, Ուստի տեսիլ բացակայ գայցէ ի տես ի Հեռուստ Քաղաքանւոյ բազմազբաղ՝ զուր պըճնել քաջ Հարուստ . Քանզի ոչ եւս զօշոտէ զաչըս՝ խըտիղ պաղպաջուն , ի խրախութիւն՝ շատ է անդ պայծառ ճաճանչ արեւուն,

ԼԳ

Որ ըզլերինս յանդիման ածէ, ծաղկունս եւ սաղարթ, Եւ շողշողեալՀարկանի ' քաղցրակարկաջըն վըտակ, Մինչ վայրապար Ժամուց ծիրք՝ ալեաց Հանգոյն ջինջ զըւարթ Սահին Հանդարտ նըւաղմամբ՝ ազդեալ իմաստ արդարակ, Թեպետ Jլք թըւիցին Հարեւանցի տեսողաց . Ընկերութիւն թէ զկելն ուսուցանէ աղագ մեզ, Յառանձնութեան ուսանիմք՝ ղերթն ի մաՀուն ասպարէզ . Ոչ շողոքորթ՝ անդ, եւ ոչ ունայնութեան սին օճան • Ընդ Աստուծոյ լոկոյ մարդ ճըգնի միայն ընդ միայն .

XXXIV

Or, it may be, with demons, who impair
The strength of better thoughts, and seek their prey
In melancholy bosoms, such as were

Of moody texture from their earliest day,
And loved to dwell in darkness and dismay,
Deeming themselves predestined to a doom
Which is not of the pangs that pass away;
Making the sun like blood, the earth a tomb,
The tomb a hell, and hell itself a murkier gloom.

XXXV

Ferrara! in thy wide and grass-grown streets,
Whose symmetry was not for solitude,
There seems as 'twere a curse upon the seats
Of former sovereigns, and the antique brood
Of Este, which for many an age made good
Its strength within thy walls, and was of yore
Patron or tyrant, as the changing mood

Of petty power impell 'd, of those who wore

The wreath which Dante's brow alone had worn before.

XXXVI

And Tasso is their glory and their shame.
Hark to his strain! and then survey his cell!
And see how dearly earn'd Torquato's fame,
And where Alfonso bade his poet dwell:
The miserable despot could not quell

The insulted mind he sought to quench, and blend
With the surrounding maniacs, in the hell

Where he had plunged it. Glory withoud end Scatter'd the clouds away; and on that name attend

« PreviousContinue »